|
ARCHIEF:
VALENTIJNSCONCERT 2005
Gastsolist: David Thornton, principal euphonium Black Dyke Band
zaterdag 12 februari 2005
CC 't Vondel Halle
20u
Verslag 13e valentijnsconcert - Paul Voet, dirigent Brassband Panta Rei
Een band "at full speed" zou ik zo zeggen. Het 13e concert was zeker geen ongeluksnummer. Integendeel!
Een, naar mijn weten toch, niet zoveel gebrachte (maar desalniettemin boeiende) verjaardagsouverture van Malcolm Arnold zette een concert in dat zeker wat programmatie en solist veelbelovend zou worden.
Een Eric Ball kan en mag niet ontbreken op een repertorium van een brassband. Deze "The King Triumphant", een typisch Salvation Army werk mag zeker niet onderschat worden. Sound en virtuositeit zijn een must. Dit hadden deze jongens zeker in overschot. Het werd een boeiende belevenis.
Vooralleer verder te gaan met de solist in het eerste deel wil ik eerst de niet-solowerken aanhalen. Chivalry van Martin Ellerby, toch geen onbekende naam in de BB wereld is een strijdbaar werk op alle vlak. Een uitdaging voor de band (in al zijn geledingen) en een beklijvende story voor de luisteraar. Het werden flitsende steekspelen, koene ridders, hakkende zwaarden en daar tegenover frele en verleidelijke jonkvrouwen. We konden het allemaal horen. Een werk dat ze wel reeds op de Nationale kampioenschappen met glans verdedigden. Na een 2-tal maanden zijn de ridders nog steeds op post! Ze verdedigden hun keuze van het laatste Nationaal met eer.
Een verrassing (voor mij toch) is de "Children of Eden". Mooie kleuren door gebruik van subtiel slagwerk, dempers hier en daar, passende akkoorden; een prachtig palet. De dirigent heeft hier een mooie bewerking neergeschreven. Bravo!
Nu de solist, geen onbekende weliswsaar. De nr. 1 euphonium van de (eveneens legendarische) topband Black Dyke. (Zou dit niet ondergetekende zijn lievelingsband zijn?) In losse kledij kwam deze zelfzekere en qua gestalte zeker niet imposante fier het podium op. Zijn lengte deed zeker niet af aan zijn prestatie. Ondanks (naar mijn mening) een wat droge zaal gaf Mr. Thornton zich compleet. Hij opende met een uiterst virtuose "Vlucht" van organist-componist Philip Wilby. Dit werk ligt volledig in dezelfde lijn als zijn BB werken. Kleurschakeringen, sprongen, verrassingen, klankuitbarstingen en bijna onhoorbare passages. Alles was er en zelfs meer. Met Three Stories (een werk geschreven in opdracht van de solist) bewees solist en orkest dat ze op korte tijd een toch niet evident werk met panache kunnen brengen. Ondanks de wellicht strakke en tergelijkertijd korte repetitietijd wisten ze een op iets op poten te zetten om U tegen te zeggen. De opvolger, topleerling van magiër Peter Graham, Mr. Peter Meechan mag tevreden zijn.
Na de pauze verzeilden we via Bill Bailey (arr. Richards) in een lichter deel. De solist had voor deze gelegenheid zijn plunje van Black Dyke aangetrokken. Hij had zijn "colors" te verdedigen en dat deed hij, reken maar! Een minder gekende bewerking van de overbekende Monti-Czardas liet de solist toe hoogtes, laagtes, virtuositeit en charme te combineren. Dit deed hij eveneens in het klanknummer "Comfort my people" van Redhead. Eveneens een Leger des Heilsman die halverwege de jaren 90 nog een opgelegd werk (Isaiah 40) schreef voor de Nationals. (Fodens bracht het toen tijdens een concert in 1996 in het KMC te Brussel)
Via een delicate wals van August De Boeck (eindelijk werk van eigen van bodem, waar BB Buizingen toch heel goed in is! zie hun CD werk!) kwamen we bij een laaste stunt van Thornton. Fantasia on Auld Lang Syne van de euphoniumspeler van J. Ph. Sousa was een verrassende Amerikaanse solo. Amerikaans cornet en euphonium repertorium is bij ons minder gekend omdat we meer vasthouden aan de Victoriaanse en Edwardiaanse solos uit de UK. Tis ook minder ver natuurlijk. Maar een overstap is het zeker waard (check deze site: http://memory.loc.gov/ammem/cwmhtml/cwmhome.html, het is de moeite). ALs encore bracht hij een soloversie van het overbekende Funiculi, funicula. (blijkbaar een favoriet van de presentator)
Het concert werd afgesloten met de 4e conceptpiece van Peter Graham. Na muziek van de Ieren en Schotten, een wereldreis en muziek uit Oost Europa gaat hij deze keer op bezoek in Wales. Het werd een uitdaging voor de band en alle solisten. Cornet, flugel, euphonium, bariton en trombone kwamen ruim aan bod en gaven zich van hun beste kant, ondanks lichte tekenen van vermoeidheid. Maar toch vonden ze hun 2e adem, zolas we dat zeggen. Het werd voor mij een leuk weerzien met Wales waar een zalige combinatie en afwisseling bestaat tussen mannenkoren en brassbands. Persoonlijk zijn de 3 ander werken van Graham beter van een hoger vernieuwingsgehalte.
Voor mij (en ik was zeker niet de enige) een op en top geslaagd concert van een band die sterk op dreef is. Boeiend programma met veel afwisseling. Een must voor elke BB liefhebber. Nogmaals een dikke bravo voor dirigent en musici en niet te vergeten de vlotte organisatie. Enkel opletten dat het geklink met glazen achter de toog niet gaat storen tijdens het concert. Dat was jammerlijk storend, vooral tijdens een stille passage met de solist.
Kortweg. Wellicht aansluitend bij vele anderen deze avond; het was genieten.
|
