(Brussel 15/6/1865 - Schaarbeek 3/4/1942)
Vader van de Belgische blaasmuziek Gilson wordt algemeen beschouwd als één der belangrijkste toondichters van België. Zijn zeer veelzijdig oeuvre (symfonisch werk, opera's, cantates, oratoria, melodrama's, liederen, kamermuziek voor diverse bezettingen, composities voor harmonie en fanfare) omvat wellicht meer dan 500 nummers. Naast zijn activiteit als componist was hij een gerenommeerd criticus en eminent pedagoog. Gilson stelde zijn talenten ook ten dienste van de amateurmuziekbeoefening. In de laatste decennia van de 19e eeuw kende de amateuristische blaasmuziek een unieke opmars en nagenoeg ieder dorp, wijk of gehucht telde één of meerdere harmonies of fanfares. Deze orkesten waren een soort 'cultuurmissionaris' die de man-in-de-straat bewerkingen bracht van ouvertures uit toenmalige succesopera's of al eens een transcriptie van (een deel uit) een klassieke symfonie. Ook het element volksvermaak was doorslaggevend en het repertoire puilde uit van marsen, polka's, pas redoublés, walsen e.d.m. Gilson gooide het roer echter resoluut om. Als één der allereersten zag hij al vlug de dwingende noodzaak in van een eigen en specifiek repertoire voor harmonie- en fanfareorkesten. Bezield met een apostolische ijver ging hij aan de slag en reeds op zijn vijftiende componeerde hij voor korpsen uit het Brusselse. De productie liep ononderbroken door en in 1941 telde zijn totaal oeuvre voor dit medium meer dan 200 nummers. Niet minder belangrijk dan de inherent muzikaal-esthetische waarden en het pedagogische en sociale aspect van zijn werk in dit domein, is de uitstraling ervan op andere componisten. Gilson was de aanzet van een niet te stuiten beweging, de vonk die oversloeg op tijdgenoten en latere generaties. Resultaat: een veelzijdige veredeling van de literatuur voor blaasorkesten.